home
over deze site
de coupé GT
 

 

 
Huidige kilometerstand: 523.000

Hier: de 400.000
Foto's: Urgewalt-Treffen 8-5-2004
Een gezellig tripje door het Ruhrgebiet
De Oostzee - van Kaiser tot kameraad
Oost & west - relikwie uit de koude oorlog

   
 

Mail > coupegt.nl

 

 

 

[423.400 km] Steeds vaker belandt de Coupé GT op plaatsen die doordrenkt zijn met de sfeer van zijn bouwjaar. Deze site richt zich dan ook op meer dan de auto alleen. Wij zoeken een tijdsgeest. Waarom eigenlijk?

Wat is er zo fascinerend aan de jaren tachtig? Waarom rijdt iemand niet alleen in een auto uit die periode, maar speurt ook naar verloren plaatsen uit dat decennium? Het is tenslotte maar een getal, 'tachtig', meer niet. Jeugdsentiment, denkt u en voor een deel hebt u gelijk. Maar er is meer. De jaren tachtig vormden immers het laatste decennium waarin de wereld hard was verdeeld in oost en west. Daartussen lagen muren, hekken en soldaten die Europa in twee delen splitsten. Het was toen al onvoorstelbaar en nu helemaal. Vandaag, vijftien jaar nadat de laatste hekken werden geopend, moet je met een vergrootglas zoeken naar bewijzen dat het ooit heeft bestaan.

De Audi Coupé liep voor het eerst in oktober 1980 van de band. Zo'n twee maanden eerder kwam ik op deze foto terecht (het kleine jochie onder het bord dat naar zijn opa kijkt). Opa zelf kijkt met de verrekijker naar het prikkeldraad, de wachttorens en de soldaten die Oost-Duitsland bewaken. Daarachter: een volkomen ander werelddeel, met een ander politiek systeem, andere mensen, andere idealen en een ander begrip van vrijheid. Bij coupegt.nl waren we gefascineerd en we zochten naar de plaats op deze foto.

De rivier op het prentje vormde de sleutel. Het IJzeren Gordijn (aldus Winston Churchill), ofwel de innerduitse grens (zo luidt het in zakelijk-teutoons), liep maar op enkele plekken langs water. Onze conclusie: het moet de Werra zijn. En die kent maar een klein stukje waar grens, water en een autoweg dicht bij elkaar lagen. Raak - we vonden de bewuste parkeerplaats. Vergelijk het met de oude foto en u ziet: er is veel veranderd. Niet alleen heeft men de vuilnisbakken geleegd, nee: het onkruid wieden is er ook bij ingeschoten. Blijkbaar ontbreekt heden ten dage het propagandistisch nut van een onbelemmerde kijk voor rijke westerse arbeidersfamilies op het paradijs dat Deutsche Demokratische Republik heet. Kortom: alsof hij er nooit was geweest, die grens. We werden ongerust. Hoe kan zo'n grove splitsing van een heel continent zomaar verdwijnen? Geschokt als we waren, zagen we bijna een klein bordje over het hoofd. Grenzmuseum stond erop.

>> deel 2